Wybór strategii inwestycyjnej stosowanej przez inwestorów instytucjonalnych jest zawsze determinowany charakterystyką ich zobowiązań oraz ograniczeniami wynikającymi z przepisów prawnych Charakterystyka zobowiązania obejmuje zarówno kwotę, jak i termin do konania płatności. Zarządzanie nadwyżkami jest najbardziej precyzyjną nazwą aktywności instytucji w zakresie zarządzania ich aktywami i pasywami. Nadwyżka ekonomiczna jednostki to różnica pomiędzy rynkową wartością jej aktywów a obecną wartością jej zobowiązań: Inwestorzy instytucjonalni stosują strategie, których celem jest maksymalizacja nadwyżki ekonomicznej lub zabezpieczenie wartości nadwyżki ekonomicznej przed niekorzystnymi zmianami warunków rynkowych, oprócz nadwyżki ekonomicznej obliczane są także nadwyżka księgowa oraz nadwyżka wynikająca z przepisów specjalnych. Pomiar wyników zarządzania portfelem obligacji obejmuje obliczenie stopy zwrotu osiągniętej przez zarządzającego w ściśle określonym okresie oceny. Ocena wyników polega na ustaleniu, czy zarządzający portfelem wytworzył wartość dodaną poprzez osiągnięcie wyników lepszych od ustalonej charakterystyki odniesienia, i jest związana z identyfikacją źródeł wyników osiągniętych przez zarządzającego.
Rynek akcji traci zdolność efektywnej wyceny spółek wtedy, kiedy tworzy się na nim bąbel spekulacyjny, Następuje to w sytuacji, gdy inwestorzy zaczynają myśleć w sposób nazbyt stadny, co sprawia, że ich błędne oceny kumulują się, a nie znoszą wzajemnie. Bąble spekulacyjne są jednak zjawiskiem rzadkim. Dlatego rynek akcji działa zazwyczaj skutecznie jako mechanizm alokacji kapitału. Zaletą rynku kapitałowego jest również to, że spółka o dobrych perspektywach nie może „zainkasować” pieniędzy ze sprzedaży akcji i spocząć na laurach. Jest bowiem poddana stałemu nadzorowi właścicielskiemu inwestorów, którzy kupili jej akcje. Oczekują oni od zarządu stałej poprawy efektywności, od czego zależą przyszłe zyski spółki i wypłacane przez nią dywidendy.
Obok rynku kapitałowego dwoma najważniejszymi segmentami rynków finansowych są: rynek pieniężny i rynek instrumentów pochodnych. Rynek pieniężny umożliwia zarządzanie płynnością, czyli stałe dostosowywanie posiadanego przez daną instytucję zapasu środków płatniczych do dokonywanych przez nią i bieżących płatności. Rynek instrumentów pochodnych pozwala na zarządzanie ryzykiem,. Na rynku pieniężnym główną rolę odgrywają banici komercyjne. A na rynku instrumentów pochodnych dominują banki inwestycyjne, jakkolwiek coraz większy udział w obrotach na nim zaczynają mieć także banki komercyjne.